Main content

Learn First Our News

-

Η πρώτη χαρά - Μέρος 1ο

 

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Νομίζω ότι θα χρειαστώ 2-3 posts να το εξιστορήσω. Αλλά δεν αντέχω να μην τα πω. Πλημμυρίζω. Πλημμυρίζουμε.

Νοέμβρης 2014. Το πρώτο σοκ
Ο μικρός μένει σιωπηλός στην ερώτησή μου. Μάλλον δεν άκουσε, σκέφτομαι.
“Και τι παιχνίδια παίζεις;” τον ξαναρωτάω. “Τι εννοείς;” μου απαντά.

Ανατριχιάζω. Η ίδια απάντηση, στην ίδια ερώτηση. Είναι όλα παιδιά γυμνασίου, όλα τυφλά.

Είμαστε στο Κέντρο Εκπαίδευσης και Αποκατάστασης Τυφλών στην Καλλιθέα για να καθορίσουμε τις προδιαγραφές του πρώτου παιχνιδιού για τυφλά παιδιά που θα φτιάξουμε. Και εκεί ζήσαμε το πρώτο σοκ.
Δεν καταλαβαίνουν την ερώτηση “τι παιχνίδια παίζεις;”. Τα παιδιά. Τα παιδιά!
“Εμ, τι παίζεις με τα αδέλφια σου;” τον ρωτάμε αλλάζοντας το ερώτημα.
“Κυνηγητό, χοροπηδάμε στο κρεβάτι του Κώστα που έχει το πιο μαλακό στρώμα…τέτοια.”
Ύστερα απο πολλες συνεντεύξεις, η πραγματικότητα γίνεται πλέον ξεκάθαρη. Αυτό που έδειξε η ως τώρα (δευτερογενής) έρευνά μας επιβεβαιώνεται: Δεν υπάρχουν έτοιμα ποιοτικά παιχνίδια για τυφλά παιδιά.
Τα παιδιά παίζουν κρυφτό, κυνηγητό, πειράζονται… Αλλά δεν υπάρχουν παιχνίδια όπως είχαμε π.χ. εμείς μια Μονόπολη και παίζαμε. Που να είναι φτιαγμένα για τυφλά παιδιά.
Και αν υπάρχουν κάποια, πάντως σίγουρα τα παιδιά δεν τα ξέρουν και δεν τα παίζουν.
Μα τι κάνει ο κόσμος; Τι περιμένουμε;

Νοέμβρης 2014. Το δεύτερο σοκ
“Pou; Και πώς στην ευχή το παίζεις αυτό το παιχνίδι στο tablet; Θα με τρελάνεις;” τη ρωτάω.
“Τι είναι το Pou;” με ρωτάει ο Νίκος, δίπλα μου πάντα για να καθορίσουμε τις προδιαγραφές του παιχνιδιού. Αυτός στο κάτω-κάτω θα κάνει το πρόγραμμα.
‘Σταμάτα εσύ, ξέρω εγώ. Βρε Κατερίνα, με δουλεύεις; Μπας και είναι Pou για παιδάκια που δεν βλέπουν;”
“Όχι, το κανονικό είναι” μου λέει χαμογελώντας πονηρά. Για ανεξήγητους λόγους φαίνεται να με έχει συμπαθήσει και νιώθει άνετα μαζί μου.
“Και πώς..ΠΩΣ το παίζεις;”
“Ε, παίζω. Έχω μάθει που να πατάω και παίζω.”
Για όσους δεν έχετε μικρά παιδιά / ανήψια / κ.λπ. και δεν ξέρετε, ο Pou είναι ένα παιχνίδι για smartphones που κάνει θραύση σε αυτά τα groups. Αλλά αν δεν βλέπεις, δεν μπορείς να το παίξεις. Απλά δεν γίνεται. Είναι φτιαγμένο για βλέποντες. Πρέπει να πηδάς από συννεφάκι σε συννεφάκι, να οδηγάς αυτοκίνητο, να…. τέλος πάντων, καταλαβαίνετε. 
Ύστερα από πολλή ώρα και διερεύνηση κατάλαβα τι έκανε. Και ζήσαμε το δεύτερο σοκ.
Έχει ανάγκη να παίξει. Και να παίξει ηλεκτρονικά παιχνίδια όπως οι φίλες της. Κάνει λοιπόν ό,τι μπορεί. Πατάει την οθόνη, ακούει τους ήχους, και νιώθει ότι παίζει κι αυτή. Κάτι άλλο, συναρπαστικό.
Δεν την ενδιαφέρει να νικήσει. Της αρκεί απλά να έχει την αίσθηση ότι αλληλεπιδρά με ένα παιχνίδι. Απλά Παίζει.
Πόση, μα πόση ανικανοποίητη δίψα για παιχνίδι έχουν αυτά τα παιδιά;
Πώς να το αντέξεις αυτό; Πόσο πολύ ΠΡΕΠΕΙ να τα καταφέρουμε;

 


Βασίλης Γιαννακόπουλος
SciFY - Vision Dissemination Team

Το έργο χρηματοδοτείται στο πλαίσιο του Προγράμματος «Είμαστε όλοι Πολίτες», το οποίο είναι μέρος του συνολικού Χρηματοδοτικού Μηχανισμού του ΕΟΧ για την Ελλάδα. Διαχειριστής Επιχορήγησης του Προγράμματος είναι το Ίδρυμα Μποδοσάκη. Στόχος του Προγράμματος είναι η ενδυνάμωση της κοινωνίας των πολιτών στη χώρα μας και η ενίσχυση της κοινωνικής δικαιοσύνης, της δημοκρατίας και της βιώσιμης ανάπτυξης. 

Η πρώτη χαρά - Μέρος 2ο
First Joy (part 1)