Main content

Learn First Our News

-

Η πρώτη χαρά - Μέρος 2ο

 

 

 

Εκείνη η Πέμπτη ήταν απ’ αυτές τις μέρες που όλα ξεκινάνε στραβά. Την περιμέναμε πως και πως, αλλά όλα έδειχναν ότι οδεύαμε σε μία μέρα ήττας. Είχαμε δουλέψει τόσο, ανυπομονούσαμε να δείξουμε στα παιδιά μια πρώιμη έκδοση του πρώτου παιχνιδιού για να ακούσουμε τη γνώμη τους, και τώρα ο νόμος του Μέρφυ, αδυσώπητος έδειχνε τη δύναμή του.

Ευτυχώς πάλι εκπλαγήκαμε ευχάριστα.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από εκεί που τα αφήσαμε.

Την ανάγκη που είχαν τα τυφλά παιδιά για παιχνίδι την ξέραμε, η εμπειρία μας είχε συγκλονίσειΈτσι ξεκινήσαμε με όρεξη να δημιουργούμε το πρώτο μας τέτοιο παιχνίδι: Μία ηχητική τρίλιζα, ειδικά σχεδιασμένη για αυτά: με αίσθηση τρισδιάστατου ήχου, που αξιοποιεί τις γνώσεις και προτιμήσεις τους… Υπέροχη πρόκληση!

Γενάρης 2015. Πέμπτη πρωί
Η μέρα του προκαταρκτικού test πλησίαζε, αλλά η πρώτη έκδοση του παιχνιδιού που θα δείχναμε δεν ήταν έτοιμη. Οι πολλές, πολλές αρρώστιες του χειμώνα μας χάλασαν τον προγραμματισμό. Ο Νίκος που είχε αναλάβει το προγραμματιστικό κομμάτι είχε δουλέψει νύχτα και μέρα για να μπορέσει να το προλάβει, αλλά κάποια λάθη εμφανίστηκαν τελευταία στιγμή…. ξέρεις πως πάνε αυτά. Και σε αυτές τις περιπτώσεις ένα πολύ μικρό λαθάκι μπορεί να στα χαλάσει όλα. Το ραντεβού όμως κλεισμένο και κάποια παιδιά μας περίμεναν.

Μεγάλο το δίλημμα. Από τη μία το χρονοδιάγραμμα να πιέζει και από την άλλη να μη θέλουμε να πάμε ανέτοιμοι. Ήμουν έτοιμος να πω “ας το αφήσουμε για σήμερα”. Κάτι με κράτησε. Ίσως ο Νίκος, που μου είπε “Και δε δοκιμάζουμε με ό,τι έχουμε;”
Ευτυχώς τον άκουσα. 

Φτάσαμε στο Ειδικό Δημοτικό Σχολείο Τυφλών το μεσημέρι. Ο διευθυντής και οι δάσκαλοι άψογοι: πάντα δίπλα στα παιδιά και πολύτιμοι βοηθοί μας. Στην τάξη 2 κορίτσια της έκτης να μας περιμένουν ανυπόμονα. Η μία ήταν η Κατερίνα, που έπαιζε παιχνίδια στο tablet χωρίς να βλέπει, μόνο για την εμπειρία της αλληλεπίδρασης με το μηχάνημα. “Για να δούμε” σκέφτηκα.
“- Κατερίνα, εσύ έχεις ξαναπαίξει τρίλιζα, έτσι; Πρώτη σου φορά ήταν στην ξύλινη που είχα φέρει την προηγούμενη φορά, θυμάσαι;”
“ -Έχω ξαναπαίξει πολλές φορές από τότε”
“- Πώς, αγόρασες κι εσύ μια ξύλινη;”
“ -Όχι, έφτιαξα μία μόνη μου.”
“- Εμ...Πώς;” Αυτό το κορίτσι έχει βαλθεί να μου κάνει τη ζωή συναρπαστική.
“- Με τον εκτυπωτή Braille. Έφτιαξα μία με γραμμές στον εκτυπωτή.”
“- Και πιόνια; Τα Χ και Ο;”
“- Με πηλό, μόνη μου.” Τέχνας κατεργάζεται.
“- Είσαι απίθανη! Μπράβο!”
“Να σας πω βρε παιδιά, έχουμε προβληματάκια με το παιχνίδι. Δεν είναι ακόμα έτοιμο, έχει προβλήματα. Θέλετε να δοκιμάσετε να παίξετε τώρα ή να παίξουμε το διορθωμένο την άλλη εβδομάδα;
Εντάξει, ξέρω, ήταν προκλητικό όπως το έθεσα.
“- Τώρα, τώρα!”
“Εντάξει... Λοιπόν, στον υπολογιστή δεν θα έχετε Χ και Ο, αλλά θα ακούτε μόνο ήχο. Θα παίξουμε με τα ακουστικά. Τι λέτε;”
(Σημείωση: Η Κατερίνα δεν έχει ξαναβάλει ακουστικά. Η Ελπίδα δεν έχει ξαναχρησιμοποιήσει υπολογιστή)
- Εγώ πρώτη!
- Εγώ πρώτη!

Ύστερα από τον κλήρο, έπαιξε πρώτη η Κατερίνα.
Καταστροφή. Δυο-τρία πολύ μικρά λαθάκια μας τα χάλασαν όλα. Το πρόγραμμα κόλλησε 8 φορές. Οι ήχοι κάποιες φορές δεν λειτουργούσαν και η Κατερίνα μπερδευόταν. Κάτι ανάλογο και με την Ελπίδα. Που δεν είχε ξαναπιάσει πληκτρολόγιο στα χέρια της.

Αλλά και οι δύο ήθελαν να συνεχίσουν. Εκεί που εμείς θα το είχαμε παρατήσει στα 2 λεπτά, τα κορίτσια έπαιζαν ξανά και ξανά. Μπερδεύονταν, αλλά συνέχιζαν. Χαμογελαστές. Ανυπόμονες.
“Συγγνώμη βρε παιδιά” ψελλίζαμε. Σημειώναμε αντιδράσεις, διορθώσεις, βελτιώσεις.
Χτυπάει το κουδούνι. Πρέπει να φύγουν για την τραπεζαρία.
Άντε τώρα να ρωτήσεις πώς τους φάνηκε. “Ας ρωτήσω τώρα για να δω τουλάχιστον τη βελτίωση την επόμενη φορά”, σκέφτηκα.
- Εμ, από 1-10 πόσο θα βάζατε στο παιχνίδι;
(Εμείς θα βάζαμε 0)
- 8!
- 10!
Φεύγουν βιαστικές για την τραπεζαρία.
Κι εμείς μένουμε να κοιταζόμαστε άφωνοι.
Τόση η δίψα για παιχνίδι, που αξιολογούν με 10 αυτό που εμείς θα είχαμε σταματήσει να παίζουμε σε 2 λεπτά.

Φεύγουμε βιαστικοί, ανυπόμονοι. Το μάτι μας γυαλίζει.
Πρέπει το παιχνίδι να το κάνουμε όσο καλύτερο μπορούμε. Τους το χρωστάμε. 

Το έργο χρηματοδοτείται στο πλαίσιο του Προγράμματος «Είμαστε όλοι Πολίτες», το οποίο είναι μέρος του συνολικού Χρηματοδοτικού Μηχανισμού του ΕΟΧ για την Ελλάδα. Διαχειριστής Επιχορήγησης του Προγράμματος είναι το Ίδρυμα Μποδοσάκη. Στόχος του Προγράμματος είναι η ενδυνάμωση της κοινωνίας των πολιτών στη χώρα μας και η ενίσχυση της κοινωνικής δικαιοσύνης, της δημοκρατίας και της βιώσιμης ανάπτυξης. 

Η πρώτη χαρά - Μέρος 1ο